George Vlachos

Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα», λέει μια παλιά κινέζικη παροιμία. Για μένα το βήμα αυτό έγινε πριν κάμποσα χρόνια σε ένα μικρό χωριό της Εύβοιας, στους πρόποδες του βουνού Δίρφυς.

Καλός μαθητής, για όσο μπορώ να θυμηθώ, «φυτό» για τους πολλούς, θέλησα να συμπληρώσω την αρχή μιας πολλά υποσχόμενης διαδρομής με τις σπουδές μου στο Πολυτεχνείο.

Δέος, πίεση και πολλή δουλειά η πρώτη μου επαφή στη σχολή. Ηλεκτρολόγος μηχανικός, μαζί και μηχανικός υπολογιστών, ένα και που μου στοίχισε πολύ σε μαθήματα, κόπο και φαιά ουσία. Μακριά από τη φοιτητική ζωή που ονειρευόμουν κάτω από τη πίεση των πρώτων χρόνων έσπασα και τότε άρχισε η περιπλάνηση.

Σαν ένας μικρός Οδυσσέας κι εγώ, ψάχνοντας το δρόμο για τη δικιά μου Ιθάκη πέρασα από πολλά λιμάνια (μεταφορικά μιλώντας γιατί τα πραγματικά ταξίδια σπάνιζαν!!), όπου μάθαινα κάθε φορά και κάτι μικρό ή μεγάλο για τον εαυτό μου.

Τα χρόνια περνούσαν και στο μεταξύ πάντα κάτι με κρατούσε απασχολημένο. Άλλοτε ήταν ένα χόμπι, άλλοτε εργασία για ένα χαρτζιλίκι στην αρχή και στη συνέχεια για τα προς το ζην. Η πρώτη μου δουλειά, τηλεφωνητής στον ΟΤΕ, με τα προγράμματα για φοιτητές. Μετά ξανά στον ΟΤΕ, πωλητής Conn-x αυτή τη φορά, συμμετέχοντας στη φρενίτιδα που μας είχε συνεπάρει όλους με τις γρήγορες συνδέσεις, σε αντιδιαστολή με τις παλιές που «σέρνονταν».

Σταθμός για μένα υπήρξαν τα δύο χρόνια που πέρασα στο Ιασώ, εργοδηγός στην «Εύριπος», που είχε αναλάβει την κατασκευή των νέων χειρουργείων, μεγάλο σχολείο που καθόρισε την οπτική μου για την εργασία.

Τα χρόνια όμως περνούσαν και η σχολή μου θύμιζε κάθε φορά που εμφανιζόμουν στις εξεταστικές πως απαιτούσε την αμέριστη και ολοκληρωτική προσοχή μου.

Παράτησα λοιπόν τα πάντα και επέστρεψα αποφασισμένος να ολοκληρώσω αυτό που με τα χρόνια είχε πάρει μια μυθική πλέον διάσταση και είχε μετατραπεί στον χειρότερο φόβο μου.

Ακόμα και ο χρόνος που πέρασα στην Κύπρο, εκτελώντας το καθήκον μου προς τη μητέρα Πατρίδα, δεν στάθηκε ικανός να μεταβάλλει τη θέλησή μου.

Επέστρεψα, ως outsider πλέον (ακόμα και οι φίλοι μου που είχαν από χρόνια τελειώσει το θεωρούσαν αδύνατο!), και πήρα το «πολυπόθητο», κλείνοντας ένα μεγάλο κύκλο και ανοίγοντας έναν άλλο μεγαλύτερο.

Στο άνοιγμα του δεύτερου αυτού κύκλου συναντήθηκα με τους ανθρώπους της Synectics. Η επικοινωνία μας από την αρχή υπήρξε άψογη και υπήρχε αυτή η αίσθηση οικειότητας, σαν να ήμουν από πάντα μέλος αυτής της οικογένειας. Στην Synectics, εκτός από πολύτιμους συνεργάτες, γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους, που όλοι χωρίς  καμία εξαίρεση με καλωσόρισαν από την αρχή, δίνοντάς μου την αίσθηση ότι είμαι μέλος ενός ζωντανού οργανισμού, μιας οικογένειας.

Μέχρι στιγμής ο χρόνος, η ενέργεια και η δημιουργικότητα που έχω επενδύσει στην Synectics μου έχουν  επιστραφεί στο πολλαπλάσιο και πιστεύω ότι και στο μέλλον η σχέση μας θα συνεχιστεί σε αυτό τον ρυθμό…